مقدمه: با توجه به اینکه وضعیت پرون به دلیل افزایش ظرفیت باقی مانده عملی (FRC) و تغییر توزیع خون در نواحی وابسته و غیر وابسته ریه ها، عملکرد ریه ها را بهبود می بخشد، نصمیم گرفتیم که این اثر را در بیمارانی که دچار نارسایی حاد تنفسی (ARDS) هستند ارزیابی کنیم.مواد و روش ها: در این مطالعه که از نوع مورد سریالی است 10 بیمار که به دلیل نارسایی حاد تنفسی (ARDS) در بخش مراقبت های ویژه بستری بودند و علی رغم حمایت تنفس مکانیکی با اکسیژن 100% و حداکثر فشار مثبت انتهایی بازدمی (PEEP) قابل تحمل، نسبت فشار اکسیژن خون شریانی (PaO2) به غلظت اکسیژن دمی (FIO2) کمتر از 300 داشتند {PaO2/ FIO2< 300} انتخاب شدند. فشار اکسیژن خون شریانی و شاخص های همودینامیک در این بیماران نیم ساعت قبل و نیم ساعت، 2 ساعت و 6 ساعت پس از تغییر وضعیت اندازه گیری شدند. لازم به ذکر است در تنظیمات دستگاه تهویه قبل و پس از تغییر وضعیت هیچ تغییری داده نشد.یافته ها: در تعداد ضربان قلب و فشارخون سیستولیک و دیاستولیک در اندازه گیری های به عمل آمده نیم ساعت قبل و نیم ساعت پس از تغییر وضعیت تفاوت مشخص وجود داشت، به طوری که پس از تغییر وضعیت ضربان قلب افزایش و فشارخون کاهش یافت و این تغییرات در ساعات 2 و 6 همچنان ثابت باقی ماند. فشار اکسیژن خون شریانی نیم ساعت پس از تغییر وضعیت تفاوت واضحی نداشت ولی در ساعت های 2 و 6 نسبت به قبل از وضعیت مشخصا افزایش نشان داد. همچنین فشار اکسیژن خون شریانی در ساعت های 2 و 6 نیز با یکدیگر تفاوت واضحی داشتند.نتیجه گیری: تغییر وضعیت در بیماران دچار نارسایی تنفسی به دلیل نارسایی حاد تنفسی (ARDS)، باعث بهبود و افزایش میزان تبادل گازی می شود.

زمینه و هدف: ساکشن لوله داخل نای یک روش استاندارد مراقبت پرستاری در بیماران لوله گذاری شده می باشد. اما چنانچه طریقه اصولی و صحیح انجام نگیرد می تواند عوارض بسیاری را به دنبال داشته باشد.روش بررسی: این پژوهش یک مطالعه نیمه تجربی است و هدف آن تعیین تاثیر ساکشن لوله داخل نای بر میزان فشار خون، ضربان قلب، اکسیژناسیون خون بیماران بستری در بخش های مراقبت های ویژه مرکز آموزشی درمانی کاشانی شهرکرد در سال 1384 می باشد. داده ها توسط فرم جمع آوری اطلاعات از 35 بیمار و از طریق مشاهده و اندازه گیری فشار خون به روش غیرمستقیم و اکسیژناسیون خون شریانی به وسیله پالس اکسیمتر و ضربان قلب به وسیله مانیتورینگ قلبی با یک مدل از دستگاه ها و به شیوه یکسان جمع آوری گردید.یافته ها: نتایج نشان داد که در مرحله حین ساکشن نسبت به قبل از ساکشن میانگین فشارخون سیستول، دیاستول و ضربان قلب به طور معنی دار افزایش و اکسیژناسیون خون شریانی به طور معنی دار کاهش یافته است. در مرحله 1 دقیقه پس از ساکشن نسبت به قبل از ساکشن نیز میانگین فشارخون سیستول، دیاستول ضربان قلب به طور معنی دار افزایش یافته در حالی که کاهش اکسیژناسیون خون شریانی در این زمان از نظر آماری معنی دار نبوده است. در مرحله 3 دقیقه پس از ساکشن نسبت به قبل از ساکشن میانگین فشارخون سیستول دیاستول، ضربان قلب اکسیژناسیون خون شریانی همگی افزایش نداشته اند که از نظر آماری معنی دار نبوده است. این تغییرات، در مرحله 1 و 3 دقیقه پس از ساکشن نیز نسبت به حین ساکشن به مقادیر متفاوتی مشاهده شده است.نتیجه گیری: با توجه به نتایج پژوهش بیشترین تغییرات فشارخون، ضربان قلب به صورت افزایش و اکسیژناسیون خون شریانی به صورت کاهش در مرحله حین ساکشن نسبت به قبل از ساکشن و همچنین بیشترین تغییرات فشارخون-ضربان قلب به صورت کاهش و اکسیژناسیون خون شریانی به صورت افزایش در مرحله 3 دقیقه پس از ساکشن نسبت به حین ساکشن اتفاق افتاده است. بنابراین با توجه به کاربرد رایج ساکشن لوله داخل نای در بخش های ویژه و نتایج حاصله رعایت استانداردهای این روش مراقبتی، هیپراکسیژنه کردن بیماران در قبل و بعد از به کارگیری از این روش، رعایت تعداد دفعات و زمان صحیح ساکشن، انجام آن بر اساس نیاز بیمار، توجه دقیق به فشارخون، ضربان قلب و اکسیژناسیون خون شریانی بیماران قبل و بعد از به کارگیری این روش خصوصا در بیماران پرخطر و مانیتورینگ آنان پیشنهاد می گردد.

زمینه و هدف: از مشکلات بیماران تحت تهویه مکانیکی تولید زیاد موکوس و ترشحات است. این پژوهش به منظور تعیین تاثیر فشردن قفسه سینه در زمان بازدم قبل از ساکشن داخل تراشه بر اکسیژناسیون خون شریانی (Spo2) بیماران تحت تهویه مکانیکی انجام شد.روش بررسی: در یک مطالعه کارآزمایی بالینی با طرح متقاطع 50 بیمار تحت تهویه مکانیکی بستری در بخش های مراقبت ویژه به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. در مرحله نخست در بیماران گروه 1 ساکشن بدون فشردن قفسه سینه و در گروه 2 با فشردن قفسه سینه به مدت 5 دقیقه قبل از ساکشن انجام شد. با فاصله 3 ساعت در مرحله دوم گروه 1و2 جابجا شد. مقدار Spo2 با پالس اکسی متر 5 دقیقه قبل، 15 و 25 دقیقه بعد از ساکشن اندازه گیری و داده ها با آزمون تی زوج و مستقل تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: در روش ساکشن داخل تراشه با فشردن قفسه سینه در زمان بازدم، بین Spo25 دقیقه قبل ساکشن با 15 دقیقه بعد از آن تفاوت آماری معنی داری وجود داشت (p<0.05). لیکن در روش ساکشن داخل تراشه بدون فشردن قفسه سینه تفاوت مشاهده نشد. آزمون تی مستقل بیانگر وجود تفاوت آماری معنی دار دو روش مذکور بود (p<0.0001).نتیجه گیری: با توجه به بهبود وضعیت اکسیژناسیون خون شریانی بیماران تحت تهویه مکانیکی متعاقب ساکشن داخل تراشه با فشردن قفسه سینه در زمان بازدم؛ پیشنهاد می گردد از این تکنیک قبل از ساکشن داخل تراشه استفاده شود.

مقدمه: انتقال بیماران از تخت عمل به ریکاوری می تواند منجر به تغییرات همودینامیک گردد. عوامل موثر بر پارامترهای همودینامیک و اکسیژناسیون شریانی شامل نوع ماده بیهوشی، طول مدت جراحی، انتقال بیمار، سن، بیماری های زمینه ای و غیره است. در زمینه تغییرات به وجود آمده در اطفال اطلاعات دقیقی در دسترس نمی باشد لذا هدف از مطالعه حاضر بررسی تغییرات همودینامیک و اکسیژناسیون شریانی اطفال در بدو ورود به ریکاوری است.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی آینده نگر 120 کودک 12-1 ساله تحت عمل جراحی مینور با بیهوشی عمومی مورد مطالعه قرار گرفتند. فشارخون سیستولیک، دیاستولیک و متوسط شریانی، ضربان نبض، O2sat در زمان های قبل از آغاز بیهوشی و جراحی بلافاصله قبل از انتقال و بدو ورود به ریکاوری اندازه گیری و ثبت گردید و سپس توسط نرم افزار SPSS مورد آنالیز قرار گرفت.یافته های پژوهش: میانگین فشارخون سیستولیک، دیاستولیک، متوسط شریانی و O2sat بدو ورود به ریکاوری نسبت به سایر زمان ها کاهش و میانگین ضربان نبض افزایش معنی داری را نشان داد. (P<0.05) بحث و نتیجه گیری: علت هیپوتنشن می تواند هیپوکسی شریانی، کاهش بازگشت وریدی و افت برون ده قلب در اثر هیپووالمی باشد. تاکیکاردی می تواند به صورت جبرانی در پاسخ به کاهش فشارخون، درد، هایپوکسی و استرس ناشی از اکستوباسیون باشد. هایپوکسی در اثر انسداد راه هوایی فوقانی، آتلکتازی و ضعف ناشی از داروهای بیهوشی است. پیشنهاد می شود با اعمال دقت بیشتری در زمینه تسریع انتقال کودکان و دریافت اکسیژن حین انتقال به ریکاوری تا حدود زیادی از بی ثباتی پارامترهای فوق پیش گیری کرد.

ضرورت آگاهی از وضعیت ABG به منظور بررسی ظرفیت اکسیژناسیون ریه ها در طول بیهوشی عمومی خصوصا در بیماران بحرانی بسیار با اهمیت می باشد. در این راستا آگاهی از وضعیت طبیعی ABG لازم است. از آنجایی که عوامل متعددی از جمله موقعیت های جغرافیایی ممکن است بر میزان ABG تاثیر بگذارد تحقیق حاضر با هدف تعیین پارامترهای گازهای خون شریانی در شهرستان ساری انجام شد. تحقیق به روش مقطعی، روی 83 جوان سالم داوطلب بیش از 16 سال فاقد، بیماری سیستمیک و هر بیماری که برروی گازهای خون شریانی تاثیر بگذارد انجام شد. برای هر نمونه میزان بیکربنات و به SPo2, SPo2, Paco2, PH شریانی اندازه گیری شد و اختلاف میانگین ها با آزمون آماری Z مورد قضاوت آماری قرار گرفت. نتایج نشان می دهد میانگین Paco2,Pao2 ترتیب 111.77 و Pao2  41.49 میلی متر جیوه می باشد و نتایج پارامترهای دیگر به صورت جداول نشان داده شده است. در این تحقیق، شرایط خاص شهرستان ساری، در نزدیکی دریا، بر میزان نرمال گازهای شریانی تاثیر گذاشته است و میزان بالاتر از میانگین اعلام شده در موقعیت های جغرافیایی دیگر می باشد. لذا در موارد کلینیکی باید سطوح بالاتری از اکسیژن خون شریانی را هیپوکسی تلقی نماییم تا از خطر هیپوکسی برای بیماران جلوگیری شود.

سابقه و هدف: دوره  مراقبت پس از بی هوشی زمانی پر خطر برای کودکان بیمار است. کنترل غیر تهاجمی گازهای خون از انجام روش های تهاجمی جلوگیری کرده و ضمن کنترل مداوم، صرفه جویی در هزینه ها را نیز به دنبال دارد. این تحقیق به منظور مقایسه درصد اشباع اکسیژن خون شریانی حاصل از پالس اکسی متری و آزمایش گازهای  خون شریانی درکودکان 1 تا 36 ماهه تحت عمل جراحی قلب بستری در بخش مراقبت های ویژه کودکان بیمارستان قلب شهید رجایی در سال 1376 انجام گرفته است. مواد و روش ها: این تحقیق یک مطالعه تحلیلی است که بر روی 50 کودک انجام شد. روش انتخاب نمونه ها نمونه گیری مبتنی بر هدف بوده و پس از 4 ساعت از بدو ورود کودکان یک میلی لیتر خون شریانی برای آزمایش گازهای خون شریانی گرفته و هم زمان مشاهده پالس اکسی ـ متری بر روی آن ها انجام شد. اطلاعات دموگرافیک و مشخصات نمونه ها با اطلاعات حاصل از پرونده، آزمایشات و مشاهده علایم حیاتی بیمار بوده است. برای تجزیه و تحلیل داده ها از شاخص های میانگین، انحراف معیار، آزمون تی و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته ها: از 50 کودک مورد بررسی، 57 درصد تحت عمل جراحی قلب بازو 43 درصد تحت عمل جراحی قلب بسته قرار گرفته بودند. 42 درصد کودکان در سنین 12 تا 36 ماه و 6 درصد بین گروه سنی 1 تا 5 ماهه بودند. بین درصد اشباع اکسیژن شریانی حاصل از پالس اکسی متری با درصد اشباع اکسیژن در آزمایش خون شریانی همبستگی قوی وجود داشت ((r=%995. بحث و نتیجه گیری: نتایج نشان داد که می توان از پالس اکسی متری به عنوان یک وسیله غیر تهاجمی در مورد اطفال تحت جراحی قلب استفاده کرد. استفاده از فرمول به دست آمده در این تحقیق برای تبدیل درصد اشباع اکسیژن به دست آمده از پالس اکسی متری به درصد اشباع آن در اندازه گیری خون شریانی توصیه می شود.

مقدمه: پره اکسیژناسیون با اکسیژن %100 قبل از القا بیهوشی در اطفال به دلیل کمبود ذخیره اکسیژن و مصرف بالای اکسیژن از اهمیت ویژه ای برخوردار است. در این مطالعه چهار روش پره اکسیژناسیون، تنفس در اکسیژن %100 به مدت 1، 2، 3، و 4 دقیقه مورد مقایسه قرار گرفتند.مواد و روش ها: تعداد 60 بیمار به صورت تصادفی در یکی از گروه های پره اکسیژناسیون 1، 2، 3 و 4 دقیقه تنفس عادی با اکسیژن %100 قرار گرفتند. درصد اشباع اکسیژن خون شریانی در هوای اتاق و پس از پره اکسیژناسیون با اکسیژن %100 و مدت زمان افت درصد اشباع اکسیژن خون شریانی به %98، %95، %92 و %90، در مورد تمامی بیماران ثبت شد.یافته ها: سه گروه از نظر میانگین سن، کلاس ASA، ضربان قلب و سطح اشباع اکسیژن خون شریانی قبل و پس از پره اکسیژناسیون اختلاف معنی داری نداشتند (p>0.05).آزمون آماری آنالیز واریانس نشان داد تفاوت معنی داری بین گروه 4 دقیقه تنفس با اکسیژن %100 با سایر گروه ها از نظر میانگین مدت زمان رسیدن سطح اشباع اکسیژن خون شریانی به %98، %95، %92 و %90 وجود دارد (p<0.0001).نتیجه گیری: با توجه به اینکه در اطفال رزرو خون بسیار کمی وجود دارد و مصرف اکسیژن دو برابر بالغین است لاجرم بهتر است برای آنان از روش 4 دقیقه پره اکسیژناسیون با اکسیژن %100 استفاده شود تا از حداکثر زمان برای لوله گذاری برخوردار باشیم.

پیش زمینه و هدف: بیش از 75 درصد بیماران بستری در بخش های مراقبت های ویژه دچار آنمی می شوند بین 40-70 درصد بیماران بستری در بخش های ویژه خون دریافت می کنند. ترانسفوزیون خون امری ایمن نبوده و بیمارانی که خون در یافت می کنند دچار عوارض متعدد ناشی از ترانسفوزیون خون می شوند. در همین رابطه برای کاهش عوارض متعدد فوق محدودیت های خاصی برای تزریق خون در نظر گرفته شده است. چرا که یافته های بالینی نشان می دهد اکسیژناسیون بافتی حتی با مقادیر کم تر از 9 گرم در دسی لیتر نیز نقصان نمی یابد لذا به نظر می رسد بررسی میزان استخراج اکسیژن بافتی می تواند به عنوان معیار نیاز به ترانسفوزیون خون در بیماران غیر قلبی مراقبت های ویژه مورد ارزیابی قرار گیرد. در این پژوهش ما سعی داریم تاثیر ترانسفوزین خون بر میزان اکسیژناسیون بافتی که در واقع اصلی ترین هدف از در مان با خون است را در بیماران بخش های ویژه نشان دهیم.مواد و روش کار: 30 نفر از بیماران غیر قلبی و بدون خونریزی فعال بستری در بخش های مراقبت های ویژه که دستور ترانسفوزیون خون داشتند به شیوه تمام شماری انتخاب و مقادیر هموگلوبین و نتایج تجزیه گازهای خون شریانی و وریدی آن ها جداگانه قبل و یک ساعت بعد از ترانسفوزیون خون تعیین و توسط آزمون های آماری مناسب مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.یافته ها: بررسی نشان داد در تمام موارد پس از ترانسفوزیون خون میزان هموگلوبین و محتوای اکسیژن شریانی (Cao2) افزایش داشته است. میزان استخراج اکسیژن بافتی در 66.66 درصد موارد با کاهش و در 26.66 درصد موارد با افزایش مواجه بوده است. بین میزان هموگلوبین و استخراج اکسیژن بافتی بعد از ترانسفوزیون ارتباط آماری معنی داری مشخص نشد.بحث و نتیجه گیری: بین مقادیر هموگلوبین و استخراج اکسیژن بافتی قبل از ترانسفوزیون خون ارتباط آماری معنی دار ولی بعد از ترانسفوزیون خون این ارتباط معنی دار نبود ضروری است تحقیقات بیشتری در این زمینه صورت گیرد. از آنجایی که ترانسفوزیون در غالب موارد با کاهش استخراج اکسیژن بافتی مواجه بوده است این احتمال را نمی توان به افزایش هموگلوبین نسبت داد چرا که با افزایش مدت ماندگاری کیسه های خون نتایج استخراج اکسیژن بافتی مطلوب تر بوده است. هموگلوبین خون در کنار مقادیر استخراج اکسیژن بافتی در تعیین نیاز به ترانسفوزیون خون برای پزشکان و پرستاران مراقبت های ویژه می تواند کاربرد داشته باشد.

زمینه و هدف: این پژوهش با هدف بررسی میزان همبستگی بین پارامترهای گاز خون شریانی و وریدی و تعیین شرایطی که امکان جایگزینی آزمایش گاز خون وریدی بجای گاز خون شریانی مبتنی بر شواهد علمی وجود دارد، انجام شد. روش ها: این مطالعه مرور روایتی با جستجو در پایگاه های دادهSID، PubMed، Web of Science و Scopus و همچنین موتور جستجوگر Google Scholar و با استفاده از کلید واژه های گازهای خون شریانی، گازهای خون وریدی در فاصله سال های 2005 تا 2020 انجام گرفت. یافته ها: مرور مطالعات انجام شده در زمینه بررسی همبستگی بین پارامترهای گاز خون شریانی و گاز خون وریدی، اغلب ارتباط خوبی را به خصوص بین مقادیر PH و HCO3 خون شریانی و وریدی بیان کردند. در مورد استفاده از PCO2 وریدی بجای خون شریانی، هرچند برخی مطالعات PCO2 وریدی را به عنوان ابزار غربالگری اسیدمی معرفی کردند، اما همچنان بحث وجود دارد و نیازمند مطالعات بیشتر است. در مجموع تعداد 24 مقاله مرتبط یافت شد که بعد از غربالگری، 16 مقاله مورد بررسی و تحلیل قرار گرفتند. نتیجه گیری: آزمایش گاز خون وریدی می تواند یک گزینه ایمن، آسان و کم هزینه برای ارزشیابی وضعیت گازهای خونی بیماران باشد. البته در نظر داشتن وضعیت و شرایط بالینی بیماران هنگام استفاده از گاز خون وریدی توصیه می شود و تجزیه و تحلیل گاز خون شریانی تنها در صورت ضرورت پیشنهاد می شود.

زمینه و هدف: پالس اکسی متری به شکل وسیعی در بخش مراقبت های ویژه به عنوان راهنمای مداخلات درمانی مورد استفاده قرار می گیرد. مطالعات کمی در مورد دقت و صحت پالس اکسی متری در بخش مراقبت های ویژه قلبی صورت گرفته است. هدف ما از این مطالعه، مقایسه پالس اکسی متری با میزان اشباع اکسیژن نمونه خون شریانی در طی پی گیری بالینی روتین این بیماران و بررسی تاثیر اسیدوز خفیف بر آن بود.روش بررسی: در یک مطالعه آینده نگر تحلیلی، 80 بیمار بستری در بخش مراقبت های ویژه قلبی بعد از عمل جراحی قلب باز مورد بررسی قرار گرفتند. یک و یا چندین نمونه از شریان رادیال بیمار گرفته و در همان حین پالس اکسی متری مداوم برقرار گردید. حدود 137 نمونه جمع آوری شد و میزان اشباع اکسیژن خون شریانی (SaO2) و پالس اکسی متری (SPO2) ثبت گردید.یافته ها: میانگین اختلاف بین میزان اشباع خون شریانی و پالس اکسی متری 0.12±1.6 درصد بود. در کل 137 نمونه ضریب همبستگی پیرسون نشان گر ارتباط معنی دار بین SaO2 و SPO2 در بیماران با هموگلوبین نرمال بود (P<0.001 و r=0.754)، هم چنین در 47 بیمار با اسیدوز خفیف نیز بین SaO2 و SPO2 ارتباط منطقی وجود داشت (ضریب همبستگی پیرسون 0.799 و P<0.001). در این نمونه ها نیز اختلاف بین SPO2 و 0.05±1.5 SaO2 درصد بود.نتیجه گیری: داده ها نشان داد که در بیماران با همودینامیک پایدار و هنگامی که کیفیت سیگنال های پالس اکسی متری خوب است، پالس اکسی متری به صورت قابل اعتمادی SaO2 را نشان می دهد. اسیدوز خفیف ارتباط بین SaO2 و SPO2 را تغییر نمی دهد. بنابراین، پالس اکسی متری مونیتورینگ مفید برای اشباع اکسیژن شریانی در بیماران با همودینامیک پایدار می باشد.